Haritalar bize ülkeleri, şehirleri ve yolları gösterir; ama hiçbir atlas, insanların kalpleri arasındaki mesafeyi ölçemez. Oysa aşk, çoğu zaman bir coğrafya meselesidir. Kiminin sevgisi aynı evin içinde kaybolur, kimininki okyanuslar aşarak yolunu bulur.

Aynı yastığa baş koyup birbirine yabancılaşanlar vardır; bir de birbirinin yüzünü aylarca görmeden, tek bir ses kaydıyla hayata tutunanlar. Demek ki mesafe kilometrelerle değil, hislerin gücüyle ölçülür. Yan yana olup kavuşamayanlar ile kıtalar aşsa da birbirine ulaşanlar arasındaki fark, haritalarda değil yürekte saklıdır.

Göç, aşkın yönünü değiştiren en sert rüzgârlardan biridir. Bir tren garında ya da bir otobüs terminalinde vedalaşan insanlar yalnızca sevdiklerinden değil, birlikte kurdukları hayattan da ayrılır. Gurbete gidenin cebinde pasaport, kalbinde yarım kalmış bir hikâye vardır. Yeni şehirler, yeni diller, yeni yüzler… Ama insanın içindeki ses hep aynı adı fısıldar.

Savaşlar ise aşkın en acı sınavıdır. Beklemek, haber alamamak, dönüp dönmeyeceğini bilmemek… Bazı aşklar kavuşmak için değil, hatırlanmak için yaşar. Bir fotoğrafın sararmış köşesinde, yıllarca saklanan bir mektupta, hiç silinmeyen bir isimde sürer varlığını. Barış imzalandığında bile herkes evine dönemez; çünkü bazı kalpler çoktan enkaza dönmüştür.

En tuhaf olanı ise aynı şehirde olup kavuşamayanlardır. Belki aynı otobüse binmişlerdir, aynı sokaktan geçmişlerdir, aynı gökyüzüne bakmışlardır ama yolları hiç kesişmemiştir. Bazen bir adım atmaya cesaret edememek, kıtalar arası mesafeden daha büyük bir ayrılıktır. İnsan, en çok söyleyemediği sözler yüzünden uzak düşer.

Aşkın gerçek coğrafyası dünyada değil, insanın içinde çizilir. Bazıları aynı evde kilometrelerce uzaktır; bazıları ise okyanusların ötesinde bile kalp kalbe komşu. Çünkü sevgi, yolunu bulduğunda ne sınır tanır ne zaman. Haritalar değişir, şehirler yıkılır, yollar kapanır… Ama gerçekten sevenlerin birbirine giden iç yolu asla kaybolmaz.

Belki de bu yüzden aşk, yeryüzünün değil, yüreğin en eski ve en dirençli ülkesidir. Pasaportu yoktur, vizesi yoktur, sınır kapıları yoktur. Sadece cesaret ister. Ve bazen insan, bütün dünyayı aşabilir ama o son adımı atamadığı için sevdiğine ulaşamaz.

Aşkın coğrafyası bize şunu fısıldar:
Uzak olan her zaman gidilen yer değildir; bazen gidilemeyen insandır.

Aynı şehirde kaybolanlar, okyanus aşanlardan daha uzaktır.

Güven Albayrak