Ali on dört yaşındaydı. Mahallesinde, okulunda, ona sesiz Ali derlerdi. Ali sessizdi. Çok gerekmedikçe konuşmazdı. Konuşunca da fısıltı şeklide birkaç kelime ile derdini anlatmaya çalışırdı. Hocaları onu sözlü sınava kaldırmazlardı. Yazılı sınavlarla onu değerlendirirler, müsamaha gösterirlerdi. Dersleri mükemmel dinler, o sayede sınıfının çalışkanları arasındaydı Ali. 
    Ali sessizdi. Ama dünya ona hiç susmazdı. Yaprakların fısıltısını duyardı; birbirine sürtünürken çıkardıkları o ince, utangaç sesi… Rüzgârın dallar arasında gezinen nefesini… Yağmur yağarken camın önün de durur, damlaların camdan aşağıya kayarken çıkardığı sesi duyar ve dinlerdi. O ses onun için bir senfoni kadar zevkli ve değerli idi. Yağmur durur sessizlik yeniden yerini alırdı. İnsanlar konuşurken Ali susardı. Doğa konuştuğunda ise Ali dinlerdi.
     Bir gün ormanda yürürken bir ses duydu. Ne bir çığlık…Ne de bir çağrı… Bir yardım sesiydi sanki, ancak o duyabilirdi.
“seni duyuyorum, seni bulacağım” dedi. Aramaya başladı. Bir ıhlamur ağacının altında ulaştı yapraklar arasındaki titreyen bir kuşa. Göz göze geldiklerinde kuşun tedirginliği iyice arttı. Ali yere eğilip iki eli ile kuşu yaprakların arasından kurtarıp, avuçlarının arasında incelemeye başladı. Kanadının birisi kırıktı. Korkudan yüreği öyle çarpıyordu ki Ali her atışı duyabiliyordu. Kuşla beraber eve döndüler. Ona yiye bileceği bir şeyler verdi, su içirdi. Kuş, Ali’ye güven duymaya başlamıştı. Kalbi artık daha yavaş atıyordu. Kanadını bağlayıp bir kutudan ona yuva yaptı. On ikinci gündü, kanadındaki sargıyı çözdü kanepenin üzerine bıraktı Ali. Başını çevirip Ali’ye baktı sonra kanatlarını açıp havalandı odada beş altı tur atıp gelip Ali’nin omuzuna kondu. Ali “ Duydum iyileştin biliyorum” dedi Ali. Bir gün daha misafir etti onu. Ertesi gün iki avucunun arasında onu bulduğu ormanın kenarına getirip gök yüzüne doğru gönderdi. Ali’nin başının üzerinde turlar atarak öttü öttü öttü adeta teşekkür edip gökyüzüne yükselip kendi dünyasına karıştı. Ali onun arkasından bakmadı. Dudaklarında huzurun gülümsemesi kaldı sadece.   Ümit Somyürek 17/12/25 bu gecenin anısına.