DOĞANIN KUCAĞINDA

Zaman zaman tırmanırım dağlara,

Ve beni seven her şeyle konuşurum.

Bir ninni fısıldarım bahara,

O da başlar bana ninniler örmeye.

Çağırırım gelsinler diye kucağıma,

Ormanların o güzel kuşlarını.

Parmaklarımı bir tarak yapar da

Düzenlerim onların tüm tüylerini.

Birer tüy alırım her birinden,

Başlarım onlarla bir masal yazmaya.

Sonra bir kopyasını gönderirim tüm ormana,

Beyaz alevler gibi yanan o dereyle.

Akar gider şarkı bir pınar suyu gibi,

Çiçeklerin melteminde uyuyan.

Tanırım ormanın tüm harflerini,

Bilirim çalıların alfabelerini.

Ben, taşların alfabesini bile bilirim!

Ve kuşların şarkılarını! ...

henüz düşmeye başlayan o ilk kar,

Beni yeniden oraya davet ediyor.

Şair: Sheqere Sina | Arnavutluk