Riyad Abdulwahid

​Her insan hayatında, hiçbir kırılma sesinin duyulmadığı, paramparça olmuş bir rüyanın kalıntılarının ortalıkta görünmediği gizemli bir an gelir; yine de insan, ruhunun derinliklerinde bir yerlerde hassas bir şeylerin sessizce sönüp gittiğini hisseder.
​Bu, ne tam manasıyla bir umutsuzluk ne de bütünüyle bir kabulleniştir. Bu, temenni mürekkebi kuruduktan sonra gelen o sessizliktir.
​Temenni, havaya fısıldanan bir dizi sözcükten ibaret değildir; o, kalplerin günlerin bizzat yazamadığını kaleme aldığı gizli bir mürekkeptir. Ve o mürekkep kuruduğunda, bu yazının sona erdiği anlamına gelmez. Aksine, kişinin bazı sayfaların asla yazılamayacağını, bazı hayallerin ise ufukla kalp arasında asılı kalmak için doğduğunu anlaması demektir; tıpkı yolcuya rehberlik eden ama ona uzanan elden sonsuza dek kaçan uzak bir yıldız gibi.
​İşte o an, ruh sessizce olgunlaşmaya başlar. İmkansızı bekleyen kişi öğrenir ki; hayat bütünüyle sadece arzulayanlara değil, aynı zamanda sabredenlere de bahşedilir. İnsan keşfeder ki bir temenninin en güzel yanı her zaman gerçekleşmesi değil, kalbi diri tutma gücüdür; yolun çöllerine düşen yağmur kadar uzak olsa bile.
​Temenni mürekkebinin kuruması rüyanın sonu değil, dönüşümüdür. Bazı rüyalar ölmez; yükselirler. Özlem defterinden çıkıp bilgelik siciline kaydolurlar. Orada insan öğrenir ki hayat sadece kazandıklarımızla değil, aynı zamanda kalbin derinliklerinden vakarla geçip gitmesine izin verdiklerimizle de ölçülür.
​Ve böylece, temenni mürekkebi kuruduğunda hikaye bitmez…
​Daha derin bir anlatı başlar:
Sessizlik içinde hayal kurmayı öğrenmiş,
kayıplarını birer bilgelik olarak taşıyan,
ve yolda daha dingin bir kalp… ve daha berrak bir bakışla yürüyen bir insanın hikayesi.