Anne diye seslenmeyi özledim!
Kızın ruhu inliyor,
bebekken söylediğim sözler,
göz ağlar, kalp feryat eder.
Ağız konuşur, yara acıyınca,
kekelemekten vazgeçmez, hiç unutmaz.
Anne gelir, acıyı yıkar,
nehir olur, köprü olur.
Hasretim göğsümde derine sindi,
Tanrı beni evlatla kutsadı.
Zihnim hiç unutmadı,
güzel bir ruh yeniden var oldu.
“Anne” adı yerini buldu,
kalbim iyileşti.
Güzel bir ruh kalbimde,
annenin adını güçlendirir.
Dudaklarımda anne sözleri var,
yüreğimden miras kaldı.
Anneden gelen sözler kalbimde,
bu adı miras taşıyorum.
Hiç erinmedim,
ne kıştan korktum ne yazdan…
Anne acısı — buz ve kor,
kötülüğü balla doldurur.
Gökte ışık yokken bile,
çocukken gözlerim görmeye başladığında,
sen ilahilerle birliktedin,
hayatımın yolunu bahar açtı.
Kaburgalar, uçurumlar, dalgalar aştın,
renk renk bir gökkuşağı oldun.
Bir yürekten beş yürek yarattım!
Çiçekler çiğle doldu.
Anne ruhu, süslenmiş,
çocuklar hayata yansır,
senin kalbini miras alarak.
Hepsi gelir seni onurlandırır!
Sana onur armağan ederler.
Kalpler atar, unutmaz,
içlerinde anne vardır.
Yazar: Sheqere Sina – Arnavutluk
Tüm hakları yazara aittir
Tarih: 09.02.2026
ALBANIA