Tuğçe Usluel: “Yazmak benim için bir kaçış değil, kendimi bulduğum bir yolculuk.”

Hazırlayan: Erhan Özdemir | Edebiyat Magazin Gazetesi

Genç bir yazar olarak edebiyatın iyileştirici gücüne inanan Tuğçe Usluel, Aksaray Üniversitesi Halkla İlişkiler ve Reklamcılık bölümü öğrencisi. Hayatı ve insanı gözlemleyen bir kalemle, duyguların görünmeyen tarafını kelimelere taşıyor.
Usluel’in ilk kitabı “Elimdeki Gözyaşlarım”, insanın kendini sevme, kabullenme ve yeniden doğma sürecini anlatan içsel bir yolculuk romanı niteliğinde.
Yazarın dünyasına, içtenlikle verdiği yanıtlarla yaklaşırken; her cümlesinde “samimiyetin” izini sürüyoruz

Sizi tanıyabilir miyiz?
Ben Tuğçe Usluel. Aksaray Üniversitesi Halkla İlişkiler ve Reklamcılık bölümü öğrencisiyim. Hayatı, insanı ve duyguları gözlemlemeyi seviyorum. Yazmak benim için bir kaçış değil, daha çok kendimi bulduğum bir yolculuk. İnsanların iç dünyasına dokunmayı, onları kelimelerle anlamlandırmayı seçtim; çünkü bazen sessizlik bile anlatılmak ister.

Edebiyata ilginiz nasıl başladı?
Aslında yazmak, çocukluk yıllarımda farkında olmadan sığındığım bir limandı. İlkokul yıllarında başlayan bu macera, yıllar sonra duygularımı bir kâğıda dökmemle devam etti. Hislerimi anlatamadığımda kâğıtlar benimle konuştu. Bir gün elimde tuttuğum kalemin sadece yazmak için değil, iyileşmek için de var olduğunu fark ettim. O günden beri her satır, hem bir yara hem de bir şifa benim için. Artık sadece kendimi değil, insanları da iyileştirmek istiyorum.

Kitabınızın içeriği nedir?
“Elimdeki Gözyaşlarım”, kendini sevmeyi öğrenme yolculuğunu ele alan bir kitaptır. Hayatta karşımıza çıkan her bir sorunu farklı bir bakış açısıyla ele alır ve okuyucuya kendi içsel çözümünü bulma fırsatı verir. Her bölüm, insanın yaşadığı süreçleri derinlemesine sorgulamasını sağlar. Okuduğunuz her satırda kendinizden bir parça bulmanız, kitabın asıl amacı ve en özel tarafıdır.

Genç yazarlara veya yazmak isteyenlere ne önerirsiniz?
Ben de o genç yazarlardan biriyim aslında. Hâlâ öğreniyorum, hâlâ yazdıkça büyüyorum. Bu yüzden kimseye “şöyle yazın” demem; sadece şunu söylerim:
Kalbiniz ne diyorsa onu yazın.
Bir cümleyi süslemeye değil, hissettirmeye çalışın. Çünkü yazmak, gösteriş değil, cesarettir. Herkesin kalemi farklı bir yara taşır; önemli olan o yaranın üzerine kapak değil, kelime koyabilmek.
Yani kısacası — kusursuz olmaya değil, “gerçek” olmaya çalışın. Çünkü okur, samimiyeti her zaman hisseder.

Son sözleriniz
Söz uçar, yazı kalır demişler.
Ben de yazının kalmasını istedim — çünkü bazen bir cümle bile birinin kalbine dokunabiliyor.
“Elimdeki Gözyaşlarım”, sadece benim duygularımı değil, hepimizin içinde birikenleri anlatıyor aslında.
Okuyan herkesin kendinden bir şey bulabileceğine inanıyorum.
Yazarken bana iyi geldi, umarım okurken size de iyi gelir.

ELİMDEKİ GÖZYAŞLARIM – KİTABIN YOLCULUĞU

Dünya karanlığında kendi ışığını bulmak ne kadar zordur? Parlayan her şey doğru bir yol mudur?
“Elimdeki Gözyaşlarım”, insanın kendi karanlığından aydınlığa yürüyüşünü anlatan bir içsel rehber.
Tuğçe Usluel’in kitabı, her bölümde farklı bir yaşam basamağını ele alıyor:

Bölüm 14 – Mükemmellik:
Toplumun kısıtlamaları arasında kendi değerini göremeyen insanın içsel aynası.
“Mükemmellik, kendini sevip doğru yola yönelmektir.”

Bölüm 17 – Seçim:
Kendine ait kararlar almanın cesareti.
“Başkalarının aracı olma; kendinin en iyi aracı ol.”

Bölüm 21 – Ben Kimim?:
Kendini kabullenmenin ve yeniden doğmanın bölümü.
“Artık karşılarında üzülen biri değil, yenilenmiş bir insan duruyor.”

Bölüm 24 – Mesafe:
Aşkın ve iletişimsizliğin yarattığı içsel uzaklık.
“Mesafeyi bozmak sizlerin elinde; henüz geç değilken, mesafeyi bitirin.”

Bölüm 28 – Duygu Tükenmişliği:
İnsanın iç yangınlarını anlatan en vurucu bölüm.
“Fiziksel değil bu yorgunluk, duygusal. Bu, hepsinden de öte: tükenmişlik.”

Tuğçe Usluel, bu bölümlerle okuyucusuna yalnızca teselli değil, farkındalık da sunuyor.
Kitabın ana fikri, “kendini sevmek, düşerken bile yeniden tutunmayı bilmek”.
Yazarın dili yalın, içten ve bir dost sesi kadar yakın.

BİTİRİŞ YAZISI

Tuğçe Usluel’in kalemi, gençliğin enerjisiyle olgun bir sezgiyi birleştiriyor.
“Elimdeki Gözyaşlarım”, yalnızca bir ilk kitap değil; aynı zamanda bir içsel terapi defteri.
Her satırında insanın kendiyle yüzleşmesi, her bölümünde yeniden doğma arzusu var.

Yazar, satır aralarından sesleniyor:
“Kendinizi sevin; birlikte batıp çıktığınız bu ruha eziyet etmeyin. En önemlisi, mükemmel olduğunuzu kabul edin. Yazar bile sizden ümitliyken, siz neden olmayasınız ki?”

Tuğçe Usluel’in bu içten kitabı, genç bir kalemin olgun bir yüreğe dönüşümünün hikâyesi.
Yazarken kendini iyileştiren bir kalem, okurken başkalarını da onarıyor.