SABAH BENİ GÖZLERİMDEN TANIR

Yazan: Reema Hamza (Suriye)

Ne zaman özlem şafağın adımlarını mahmuzlasa,

Gece kederime ayna tutar

Bir pencere ve bir ay...

Yüzümün çağlarını saçarken ortalığa;

Bekleyiş mevsimleridir bu,

Soruların kıyıları ile hayretin denizi arasında.

Kalbim bir kum saati gibi çekiliyor;

Ne kadim dalları aşan bir harita var,

Ne de mevsimlere eşlik eden bir ezgi... T

a ki sen üzerime iki kez doğana dek:

Bir kez düşlerimin soyunda,

Bir kez de sürmemin sırrında;

Ömrüm kendi kendine bir ilahi olana dek.

Seni yazmak için,

Flamenkodan bana bir dans ödünç vermesini istemeliyim;

Yokluğun tüm savaşlarını silip atan bir dans...

Elbisemi kağıttan kelebeklerden ödünç almalıyım,

Ve yağmur ile müzik arasında, ruhumun sürgününü kazımalıyım.

Büyünün heyecanı fısıldıyor adımı;

Güller nefesimde yıkanıyor.

Sen aşkın ve şiirin mirasısın;

Geleceğin pencerelerini her taşladıklarında,

Sen serçelerin ahdisin.

Denizin kuşatmasını kırıyor,

Gökyüzünü yeniden, doğaçlama yaratıyorum.

Anlarım, gümüş halhallar misali

Sarıyor hasretin bacaklarını,

Bir sözü bekleyerek...

Ve kokum; paltonda unutulmuş bir kış,

Bir kucaklaşmayı bekleyerek...

Ve güzellik soruyor bana:

"Solup gitme iddialarına nasıl meydan okudu?

Zamanın hükümlerine nasıl isyan etti?"

Cevap veriyorum:

Güzelliğim senin bakışında düzene girer.

Güzelliğim; adını benimkiyle birleştirmek için koparıp alan o yoldur.

Bahislerin gözlerine sahip çıktıklarından beri,

Zafer hatıram soldu...

Ama aşkının atları gitmeyi reddediyor;

Yorulmuyorlar şahlanışlarımdan ya da hamlelerimden,

Ne de bıkıyorlar o coşkulu seslenişimden.