Bir yerlerden sarı bir at gelmişti köye.
Halk onu ağır işlerde kullanıyordu.
Öylesine zayıflamıştı ki
Kaburgalarını sayabilirdin.
… Sonra savaş başladı.
Sarı at sahipsiz kaldı,
Ormana çekildi, vahşileşti
Ve epeyce kilo aldı.
Kişnemesi gök gürültüsü gibiydi sanki.
Kısacası, savaş ona yaramıştı.

Köy boşalmıştı.
Tavuklar da vahşileşmişti, kazlar da.
Köpekler de vahşileşti.
Kırlarda fare avlıyorlardı, derede kurbağa.
Ve savaş onlara da yaramıştı.

Bahçeler işlenmiyordu.
Bitkiler de vahşileşmişti.
Meyveler orman meyvesi tadındaydı.

Arılar da vahşileşmişti,
Arı aileleri ormana göçmüştü.

Ve insanlar da vahşileşmişti.
İnsanlar birbirini öldürüyordu.

Savaş bazı insanlara da yaramıştı.
Yalnız onlar medenileşmişti:
Ütülü gömlek, kravat ve saire…
Oysa savaşı çıkaran da onlardı.

Savaştan sonra o medeni insanlar
Kendilerine iş kurdular,
Büyük mevkilere geldiler.
Onlardan birini tanıyordum.
Adı Valık’tı.

Savaş sırasında ceset ticareti yapıyordu.
Savaştan sonra otel sahibi oldu,
Restoran sahibi oldu.
Otellerinde fuhuş yaptırmaya başladı.
Restoranında halka at eti yediriyordu.

Belki de sarı atın özgürlüğü için,
Kazların, tavukların, köpeklerin, arıların, bitkilerin özgürlüğü için
Onu affetmek mümkün olabilirdi.
Ama restoranında
At eti, kaz eti, tavuk eti, bal satıyordu.
Demek ki doğaya da sevgisi yokmuş.

Ama doğanın ona sevgisi vardı:
Çocuklarına büyük bir servet bırakarak
Bir gün medeni bir şekilde öldü Valık.
Şimdi bir oğlu restoranı işletecekti,
Bir oğlu da fuhuş işini.

Cenazede büyük bir kalabalık vardı.
Mezarını toprakla dolduruyorlardı,
Sanki savaşın yaraları kapanıyordu.

Bəxtiyar Hidayet