Pusu

Mısırlı şair Abdel Latif Mübarek'in bir şiiri

Sessizlik içinde kederlenmeyi öğrendim,
Tıpkı seni sevmeyi öğrendiğim kadar,
Özlemine teslim olup onun içinde ölmeyi.
Acı bir gerçek beni özgür bıraktı:
Bana olan aşkın,
Aslında,
Bir örümcekmiş.
Tek ve sade hayalim seni bulmaktı,
Yüklerimi taşıyan,
Gözlerimin içinde dimdik duran,
Kanım damarlarında dolaşan.
Kalbimi gün doğumuna verdim,
Sadece uyanıp, kendi aşkının elindeki
bir gi̇yoti̇n olduğunu görmek için.
Ve sana olan aşkım,
Sorunun ta kendisiydi.
Başlangıcın ıstıraplıydı,
Bitişin hileyle örülmüş,
Ölçülüp biçilmiş,
Duasız kesilmişti.
Sana tapıyordum,
Bir putperestin puta taptığı gibi bile değil.
Sana olan aşkımın sonunun hi̇çli̇k olduğunu bilmiyordum,
Pişmanlıkta kaybolmuş.
Hamur gibiydim,
Senin parmaklarınla şekillenen.
Geleceğin,
Senin güneşinin altında, senin gölgenin altında çiçek açtığını bulur,
Ve geçmiş günlerimi,
Sonsuza dek,
Seni sevdiği için affederdim.
Göklerinden iki yıldızla doğan tek kişinin ben olduğumu inkâr etme,
Alnımdaki iki mühür,
Mükemmel bir uyum içindeydi.
Ölü hakikatin güneşi renklendi,
Samimi sözlerim ile sahte gülümsemen arasında.
Yapay suretlerin yaratıldı:
Bazen bir melek,
Bazen bir yıkım,
Bazen kusurların destansı bir şiirdi,
Onu sahte bir masumiyetle anlatırdın.
Yarattığın şeytan,
Zalim yalnızlığının ateşinde terk etmedi.
Sesinin yumuşak fısıltısı,
Boş bir zamanı doldururken,
Ben oradaydım,
Onu çağırdığını hatırlıyordum.
Kalbim senin oyuncağındı,
Onu denerdin.
Üzgün olmaktan başka bir işe yaramazdı.
Ve yıllarca,
Rüyan bana gelip ayrıldığında,
Boğulmuş hissederdim.
Mağdurların gözünde asılan gerçek gibi olurdum.
Ve yıllarca,
Sen benim için bulutken,
Dilimdeki susuzluk uluduğunda,
Tıpkı ölüler ziyafetinin başında duran,
Yemeği paylaşmayı bekleyen kurtlar gibi.
Benim bakışım yetimdi.
Senin bakışınsa... Pusuydu.

Şairimizin şiirini kendi sesinden dinleyin

https://youtu.be/iTFYY4p5O00?si=x4LfEtIbBhN_7AZ7