İstanbul’un edebiyat hafızası, zaman zaman sessiz aralıklar açar; ışığa çıkmayı bekleyen isimler kendilerini hatırlatır. 1950’lerin Beyoğlu’sunda, Çiçek Pasajı’ndan Tünel’e uzanan hat üzerinde kalemini duyanların saygıyla söz ettiği, fakat hiçbir kitabı yayımlanmayan bir şair vardı. Adı bugün hatırlanmıyor, fakat bıraktığı iz yıllar sonra yeniden karşılığını buluyor.

Arşivlerde yapılan bir çalışma sırasında, bu unutulmuş şairin bir sevdaya yazdığı fakat gönderme cesaretini kendinde bulamadığı mektuplar ortaya çıktı. Sararıp kırışmış kâğıtlara dökülen cümleler, yalnızca bir aşkın değil, aynı zamanda dönemin ruhunun da tanığıydı. Şair, Beyoğlu’nun sisli akşamlarında içtiği kahvelerin kokusunu, Galata’nın rüzgârını ve kendi iç çöküşünü satırlara işlemişti.

Edebiyat araştırmacıları, bu mektupları “kayıp bir şairin içsel otobiyografisi” olarak değerlendiriyor. Mektuplarda geçen isimler, mekanlar ve duygular; 1950’lerin İstanbul’unu yeniden kuran güçlü bir atmosfer sunuyor. Özellikle bir cümle, şairin ruhunu tüm çıplaklığıyla ortaya koyuyor: “Gönderemediğim her mektup, içimde büyüyen bir İstanbul’dur.”

Uzmanlara göre bu mektuplar, dönemin yalnız romantiklerini değil, yayınlanmamış şairler kuşağını da temsil eden değerli bir arşiv niteliğinde. Edebiyat çevrelerinde şimdiden, bu mektupların derlenerek küçük bir kitapçık halinde yayımlanması gündemde.

Edebiyat Magazin Gazetesi olarak, “İstanbul’un kayıp şairi”nin hikâyesini takip etmeye ve bu mektupların ışığında şekillenen portreyi okurlarımıza sunmaya devam edeceğiz.